MUHACİR ve ENSAR

Allah’ın Kılıcı/Seyfullah Hz. Halid Bin Velid (r.a.)
YAZI BOYUTU :

N. Mehmet SOLMAZ

Merhum Ali Himmet Berki, Hz. Halid bin Velid’in (r.a) Müslüman olması dolayısı ile şunları yazar: “Bu değerli kumandan, artık şirk ordusunu sevk-ü idare etmeyecek, kılıcını hakkı müdafaa uğrunda kullanacaktı. Allah’ın kumandan olarak yarattığı bu harikulâde adam, bütün askerî mâhâret ve dehasını İslâm’ın müdafaası ve hakkın î’lâsı uğrunda sarf edecek, saldırganların ordularını bozup perişan edecek, mürtedleri tepeleyecek, ülkeler fethedecekti. Az sonra Mute Harbi’nde Müslümanları onun nasıl kurtardığını göreceğiz. Hazreti Peygamber O’na, Seyfullah= Allah’ın kılıcı ünvanını verecektir. Birkaç ay sonra Mekke’yi fethederken ordulardan birinin başında o bulunacaktır. Bütün bunlar İslâmiyet için bir kazançtı. Hz.Halid’in Müslüman olmasıyla Müslümanlar çok şey kazandılar.”

 

 

Allah’ın Kılıcı/Seyfullah

Hz. Halid Bin Velid (r.a.)

Hz. Halid bin Velid, (r.a) 590 yılında Mekke’de doğdu. Annesinin adı Lübabe, babasının adı Velid bin Muğire’dir. Velid, Mahzum Kabilesi’nin başkanı idi. Zengindi, sözü dinlenirdi, şiirden, sözden anlardı. Ailenin Araplar arasında itibarı çok yüksekti. 

Mahzum Kabilesi, Peygamberimiz (s.a.v)’in kabilesi olan Haşim oğullarına rakip bir kabile idi. Mahzum Kabilesi’nin ileri gelenlerinden olan Ebu Cehil, Velid bin Muğire’nin yeğeni, Halid bin Velid’in yakın akrabası idi. Halid bin Velid, Mürre’de Peygamberimiz (s.a.v) le aynı ataya sahip olur.(1) 

Halid bin Velid, doğduğu zaman, temiz ve sağlıklı bir çevrede yetişmesi için çölde bir ailenin yanına verildi. Altı yaşına kadar çölde kaldı. Sonra aile onu yanına aldı. Aile içinde baba soyunun üstünlüğü anlatıla anlatıla yetiştirildi. Kahraman olmanın, cesur olmanın, cömert olmanın gereklerini dinleye dinleye büyüdü.

Kureyş ordusunun kumandanlığı, Mahzum Kabilesi’ne aitti. Askeri konularda söz sahibi idi. Halid bin Velid, bu kabilenin bir ferdi olarak askeri eğitim alarak yetişti. Mızrak, yay, kalkan, kılıç kullanmayı, ata binmeyi, askeri birlikleri yönetmeyi öğrendi. Bir atlayışta ata biniyor, kılıcı, kalkanı, yayı ve mızrağı en iyi şekilde kullanıyordu. Kısa zamanda Kureyş’in süvari birliğinin kumandanı oldu. Sağlıklı, güçlü bir bünyeye sahipti. O zamanın dünyasını tanımak için ticâret kervanları ile Suriye, Irak, İran, Mısır, Filistin ve Yemen‘e gitti, geldi. Okuma yazmayı bilirdi.(2)

Allah’ın emri ile Peygamberimiz (s.a.v) insanları İslâm’a davet edince, bu davete şiddetle karşı çıkanlardan biri de Halid bin Velid’in babası Velid bin Muğire idi. Velid bin Muğire şairdi, edibdi, güzel konuşurdu. Etrafındaki insanlar Kur’an-ı Kerim’in Velid bin Muğire dururken Peygamberimiz (s.a.v)’e inmesini uygun görmediler. Kur’an-ı Kerim’in “Mekke’de Velid bin Muğire, Taif’te Urve bin Mesud-u Sakafi gibi zengin, Araplar arasında itibarı çok yüksek insanlara inmesi gerekirdi,” dediler.(3)

Kur’an- Kerim’in Zuhruf Sûresi’nin otuz birinci ayetinde müşriklerin bu söyledikleri şöyle bildirilir: “Bu Kur’an iki şehrin birinden bir büyük adama indirilseydi ya! dediler.

Halid bin Velid’in babası Velid bin Muğire, Müşrik ileri gelenlerine bir ziyafet verdi. Yediler, içtiler. Peygamberimiz (s.a.v) hakkında konuştular. Kimi sihirbaz dedi. Bazısı kahin dedi. Bir kısmı şair dedi. Bunların hepsine de itiraz ettiler. 

Velid bin Muğire: Bu dediklerinizin hiçbiri doğru değil. Onun sözü öyle bir söz ki onda bir tat var, pek derin manalı bir söz. Ben şiirin her nev’ini bilirim. Bu onlara benzemez. Ne deseniz ona yakışmıyor. Amma onun sözüne sihir diyelim. Kişiyi babasından, kardeşinden, karısından ayıran bir sihir diyelim, dedi.(4 )

Velid bin Muğire, bir gün Peygamberimiz (s.a.v)’e geldi. “Bana biraz Kur’an oku da dinleyelim” dedi. Peygamberimiz (s.a.v) Cuma günleri hutbenin sonunda okunan Nahl Sûresi’nin doksanıncı ayetini okudu. Ayetin meâli şöyledir:

“Şüphesiz Allah, adaleti, iyilik yapmayı, akrabaya yardım etmeyi, emreder. Hayasızlığı, fenalık ve azgınlığı da yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor.”

Ayeti kerimeyi can kulağı ile dinleyen Velid:

“Allah’a yemin ederim ki bunda büyük bir tat ve güzellik vardır. Çok derin ve faydalı bir söz, bu sözü insan oğlu söyleyemez ”dedi ve oradakilere dönüp “Sizin aranızda şiiri benden daha iyi bilen kimse yoktur. Şiirin her nevini insan ve cin şiirlerini hepinizden iyi bilirim. Muhammed’in okuduğu kelam, onların hiç birine benzemez. O söz her sözden üstündür. Onun üstünde hiçbir söz söylenemez.” (5 )

Bu sözleri söylenen insan ne yazıktır ki, İmana eremedi, şirkin kör taassubu ve kabile rekabeti yüzünden İslâm’a düşman bir müşrik olarak öldü, gitti. Bu düşmanlığı oğlu Halid bin Velid’e miras olarak bıraktı. O da İslâm’a düşmanlıkta babasının yolundaydı. Kabilesi de öyleydi. 

Bedir Savaşı’nda Halid bin Velid’i göremiyoruz. Kardeşi Velid Bedir Savaşı’na katılıyor, Müslümanlara esir düşüyor. Halid diğer kardeşi Hişam’a birlikte esir kardeşi Velid’i kurtarmak için Medine’ye gidiyor, kardeşinin fidyesini veriyor, Mekke’ye dönerken Müslüman olmaya karar veren kardeşi geri kaçıyor. Halid çok sinirleniyor Medine’ye dönüyor, zorla kardeşini Mekke’ye götürüyor, hapsediyor. Velid hapisten kaçıyor, yine Medine’ye gidiyor. 

Peygamber (s.a.v), Velid’i müşriklerin elinde esir olan iki Müslümanı kurtarmak için Mekke’ye gönderiyor. Velid’in esir Müslümanları gizlice kaçırdığını öğrenen Halid peşlerine düşüyor. Fakat yakalıyamıyor, eli boş Mekke’ye dönüyor.(6 )

Halid bin Velid Uhud’ da 

Peygamberimiz (s.a.v), savaştan önce Uhud Dağı’ndaki geçidin ağzına Abdullah İbn-i Cübeyr komutasında elli okçu yerleşti. Onlara şöyle buyurdu:

“Size gösterilen şu yerinizden sakın ayrılmayınız. Bizim savaş safından ayrıldığımızı, hezimete uğradığımızı, yahut öldürüldüğümüzü, atlarımızı kuşların kaptığını görseniz de size ben haber gönderinceye kadar yerinizi bırakmayınız. 

Yine siz, bizim düşmanları hezimete uğratıp onları çiğnediğimizi görseniz de size ben haber gönderinceye kadar yerinizden ayrılmayınız.”

Savaş başladı. Düşman bozguna uğradı, kaçıyordu. Müslümanlar düşmanı takip edip yok edecekleri yerde, ganimet toplama sevdasına düştüler. Ganimet toplamak için silahlarını bırakanlar da vardı. 

Okçular da, komutanlarını dinlemediler, ganimet toplamaya koştular. Geçitin ağzında sadece komutan ile sekiz okçu kaldı. 

Vadide iki yüz süvari ile pusuda bekleyen Halid bin Velid, komutan ve sekiz okçuyu şehid ederek ganimete dalmış Müslümanlara ansızın hücum etti. Kaçan düşman da geri döndü. Müslümanların birliği bozulmuş, savaş hali yok olmuştu. Ganimet topluyorlardı. Önden ve arkadan sarıldılar, iki ateş arasında kaldılar. Başta Hz. Hamza olmak üzere bir çok şehit verdiler. Çok miktarda da yaralı vardı. 

Müşrik İbn-i Kamie, Musab bin Ümeyr’i zırh içinde şehid edince Peygamberimiz’e benzetti. “Muhammed’i öldürdüm” diye bağırdı. Müşrikler çok sevindiler. Peygamberimiz (s.a.v)’in öldürüldüğünü duyan Müslümanlar derin bir üzüntü duydular. Bu arada bir ses, Müslümanları kendine getirdi. Enes bin Nadir “ Peygamber öldü ise Rabbi bakidir. Din uğrunda savaşıp şehit olarak ona kavuşmak istemez misiniz”? dedi. Düşman içine daldı. Müslümanlar da Enes bin Nadir’i takip ettiler. Ka’b bin Malik Peygamber (s.a.v)’i gördü ve Allah’ın Rasûlü sağ diye bağırdı. Peygamber (s.a.v)’in sağ olduğunu duyanlar yanına koştular, Peygamber etrafında vücutları ile bir duvar ördüler, feda-i can ettiler, düşmanın bütün hücumlarını defettiler. Müşrikler hücumlarından bir netice alamadıkları gibi kayıp da verdiler. Çarpışma tavsadı. Savaş ortada kaldı. Amma yetmiş Müslüman şehit oldu. Sebep peygamber emrini dinlemeyen okçular, ganimet toplamaya koyulmuş savaşcılardır. 

Uhud’da müşriklerden kaç kişi öldürüldü? Buhari Tecrid’de düşmana yirmiden fazla telefat verildi denilir.(7)

Uhud Savaşı’nda düşmanın bozguna uğraması, Halid bin Velid’in okçuları şehid etmesi, ganimete dalan Müslümanların iki ateş arasında kalıp mağlup edilmesi Halid bin Velid’in istediği idi.

Ama Enes bin Nadir’in “Peygamber öldü ise Rabbi bâki” deyip düşman içine dalmasından sonraki çarpışmalar da Halid bin Velid’in dehası da işe yaramadı. Zaferi tam olarak kazanamadılar. 

Hendek Gazası’nda Halid bin Velid, Kureyş ordusunun süvari birliğinin başında idi. Zaman zaman Hendeği geçmeye çalıştı. Peygamberimiz (s.a.v)’in çadırı hizasındaki bölgeden şiddetli bir saldırıya geçti. Hendeği geçemedi. Gece yarısına kadar devam eden saldırılarda da başarılı olamadı, geri çekilmek mecburiyetinde kaldı. Kureyş ordusunun Mekke’ye dönüşünde geri emniyetini sağladı.(8 ) 

Halid bin Velid Hudeybiye’de

Peygamberimiz (s.a.v) bir rüya gördü. Rüyasını ashabına anlattı. Birlikte emniyet içinde Kabe’yi ziyaret ediyorlardı. Bin dört yüz sahabesi ile Umre yapmaya karar verdiler. Yanlarında sadece yolcu silahı olan birer kılıç vardı. Yetmiş adet de kurbanlık deve de götürüyorlardı. Altıncı Hicrî yılın Zilkade ayında Medine’den hareket edildi. Zulhuleyfe’de ihrama girildi. 

Yol emniyeti için öncü birlik gönderildi. Bişr bin Sufyan müşriklerin tutumunu öğrenmek için Mekke’ye gönderildi. Usfan’a varıldı. Bişr Mekke’den döndü. Kureyşin toplandığını Mekke’ye girmeye engel olmak için karar alındığını söyledi. 

Bu arada Halid bin Velid’in süvarileri tepe başlarında görünmeye başladı. O zaman müşriklerin süvari kumandanı Halid bin Velid’di. Yardımcısı da arkadaşı İkrime bin Cehil’di.(9)

Halid bin Velid, Usfan’da Peygamberimiz (s.a.v)’in imamlığında namaz kıldıklarını gördü. Namaz kılarken hücum etmeyi düşündü. Namazın sona erdiğini görünce çocuklarından ve canlarından daha çok sevdikleri namaz vakti yine gelir, o zaman hücum edelim dedi. 

Halid bin Velid, namaz vaktini beklerken, Cebrail geldi, Halid’in hücumuna karşı düşman karşısında “Korku namazı” kılınmasını emreden ayet-i kerimeyi getirdi.(10 )

Ayeti Kerimenin meâli şöyledir:

Sen cemaatin içinde olup da onlara namaz kıldırırsan, askerin bir kısmı seninle namaza dursun. Silahlarını da yanlarında alsınlar. Bunlar secdeye vardıkları zaman ötekiler arkanızda beklesinler. 

Sonra o namaz kılmamış olan kısım gelsin seninle beraber kılsınlar. Onlarda ihtiyatlı bulunsunlar, silahlarını yanlarına alsınlar. 

Kafirler arzu ederler ki, siz silahlarınızdan ve eşyalarınızdan gafil bulunasınız da size ansızın bir baskın yapsınlar.” (Nisa Sûresi: 4/102)

Korku Namazı

Düşman, sel, yangın ve büyük tehlikeler karşısında korku namazı kılınır. Korku namazı şöyle kılınır:

Askerin yarısı düşman karşısında elinde silahı beklerken, diğer yarısı imama uyar, birinci rekatı kılar, ikinci secdeden sonra elinde silah düşman cephesine gider. İkinci kısım asker gelir, imama uyar, ikinci rekatı kılar ikinci secdeden sonra düşman cephesine gider. İmam tek başına selam verir. Birinci kısım döner gelir namazın ikinci rekatını kıraatsız kılar selam verir, düşman cephesine gider. İkinci kısım gelir, namazını kıraatla tamamlar, selamını verir. Düşman cephesine gider. Her iki kısım da bulundukları yerde namazlarını tamamlayabilir.

Peygamberimiz (s.a.v) Ufsan, Zatürrika, Batn-ı Nahl, Zikared’de korku namazı kıldırmıştır. Ashab-ı Kiram da Mecusilerle yaptıkları savaşlarda korku namazı kılmışlardır. Korku namazının sahih olması için imama uyanların namaz esnasında savaşmamaları, yer değiştirmemeleri, giderken gelirken hayvana binmemeleri, namaza aykırı bir harekette bulunmamaları lazımdır. Aksi halde imam ile kıldıkları namaz bozulur. Namazlarını yeniden kılmaları lazım gelir.(11)

Peygamberimiz’in düşmana karşı tedbir alıp korku namazı kıldığını gören Halid bin Velid, “Bu adam korunmuştur” dedi.

Peygamberimiz (s.a.v) Usfan’dan kaktı, yol değiştirerek Hudeybiye’ye ulaştı. Peygamberimiz (s.a.v)’in devesi Hudeybiye’de çöktü, kalkmadı. Peygamberimiz (s.a.v), “Fili Mekke’ye girmekten alıkoyan, onu da durdurdu” buyurdu.(12)

Hudeybiye’ye elçiler, geldi, elçiler gitti. Anlaşma yapıldı. Görünüşte anlaşma Müslümanların aleyhinde idi. Zamanla Müslümanların çok faydasına oldu.

Halid bin Velid ertesi sene Peygamberimiz (s.a.v) Umre yaparken görünmemek için Mekke’den ayrıldı, gizlendi.

Hudeybiye anlaşmasından sonra Müslümanlar sulh içinde rahatça hareket ettiler, Serbestçe İslâm’ı anlattılar. Gönüller, İslâm’a açıldı. İnsanlar Müslüman olmaya başladılar. Peygamberimiz (s.a.v) etraftaki hükümdar ve idarecilere İslâm’a davet mektupları gönderdi. Mektuplar geldi. Mekke’de de açık gizli İslâm konuşuluyordu. Halid bin Velid’in Usfan’da Peygamberimiz hakkında “Bu adam korunmuştur” demesi de iman ışığının kalbinde yandığını göstermekte idi.

Halid bin Velid’in Müslüman Olması

Halid bin Velid Müslüman oluşunu şöyle anlatır:

Allah benim hakkımda hayır murat edince kalbim İslâm’a meyletti ve aklım başıma geldi. Kendi kendime şöyle dedim. Ben Muhammed’e karşı yapılan bütün savaşlarda bulundum. Her savaştan dönüşte kendimi yanlış bir iş yapmış görüyordum. Ve gerçekten Muhammed’in galip geleceğini biliyordum. 

Allah’ın Rasûlü, Hudeybiye’ye gelince, bende bir müşrik süvari gurubunun başında yola çıktım. Usfan’da Allah’ın Rasûlü’nün ashabına yetiştim. Ona yaklaştım ve gözüktüm. 

Allah’ın Rasûlü önümüzde öğle namazı kıldırdı. Onlara hücumun tam zamanı dedim. Sonra nasıl olduysa vazgeçtik. Bu da hayırlı oldu. Rasulullah kalbimden geçenlere muttali oldu ki, ikindi namazını korku namazı olarak kıldırdı. Bu bize çok tesir etti. “Bu Allah tarafından korunuyor” dedim. Sonra oradan ayrıldı ve yolunu değiştirerek sağ tarafa yöneldi.

Kureyşlilerle Hudeybiye’de anlaşma yaptıktan ve Kureyşliler onu geri çevirdikten sonra kendi kendime; “Artık geride ne kaldı, nereye gideyim, Necaşiye mi? O Muhammed’e uydu ve Muhammed’in ashabı onun yanında emniyet içinde yaşıyor. Yoksa Herakliyus’un yanına gideyim de bu dini bırakıp Hıristiyan veya Yahudi mi olayım? İran’da mı ikamet edeyim. Yahut geriye kalanlarla evimde mi kalayım?”

İşte ben böyle kararsızlık içinde bocalarken Allah’ın Rasûlü geçen senenin Umresini kaza etmek için Mekke’ye geldi. Ben ise onun görmemesi için gizlendim. Mekke’ye girişini görmedim. 

Kardeşim Velid bin Velid Peygamber’le beraber Umreyi kaza için gelmiş, beni arayıp da bulamayınca şu mektubu yazmış.

“Bismillahirrahmanirrahim,

Bu kadar akıllı olduğun halde İslâm’a girmekten kaçman kadar acaip bir şey görmedim. İslâm gibi bir dinden kim uzak kalabilir?

Allah’ın Rasûlü seni sordu.

“Halid nerede?” dedi.

Allah onu getirir dedim.

“Onun gibiler İslâm’a uzak kalabilir mi ?

Keşke o bütün gayret ve kahramanlıklarını Müslümanların yanında müşriklere karşı gösterseydi ne kadar hayırlı olurdu. Kendisini sever, üstün tutardık” buyurdu. Kardeşim çabuk yetiş, fırsatları kaçırma.”

Kardeşimin mektubu gelince ortaya çıkmakta acele ettim. İslâm’a olan isteğim de arttı. Allah’in Rasûlün’ün beni sormasına çok sevindim. Rüyamda çok dar ve kurak bir yerden geniş ve yeşil bir ülkeye çıktığımı gördüm. Bu rüya herhalde doğru dedim. Medine’ye gelince bu rüyayı Ebubekir’e tabir ettireyim dedim. Ebubekir şöyle dedi:

Çıkışın Allah’ın seni İslâm’a yöneltmesidir. İçinde bulunduğun dar yer ise şirktir.

Allah’ın Rasûlü’nün yanına gitmeye karar verince kendime bir arkadaş aradım. Safvan bin Ümeyye’ye rasladım. 

Ey Eba Vehb içinde bulunduğumuz durumu biliyor musunuz? Biz çok azaldık. Muhammed ise Araplara ve Acemlere galip geliyor, dedim.

Safvan şiddetle itiraz etti ve:

“Kendimden başka kimse de kalmasa yine ona tabi olmam” dedi. Bunun üzerine ayrıldık. Ben kendi kendime “Bunun kardeşi ve babası Bedir’de öldürüldü” dedim. Sonra İkrime bin Ebi Cehl’e rasladım. O da Safvan gibi cevap verdi.

Sakın açığa vurma dedim.

Hayır söylemem dedi. Evime gittim. Bineğimi hazırlamalarını söyledim. Sonra bindim yola koyuldum. Yolda Osman bin Talha’ya rastladım. “Arzu ettiği şeyi ona söylesem bu bana dost olur”dedim. Ve dedelerinden öldürülenleri hatırladım. Sonra ise hatırlatmayı doğru bulmadım. Tam yola çıkarken bunları hatırlatmanın ne manası vardır” dedim. Durumu söyledim.

Bir delikteki tilki gibi olduğumuzu, yukarıdan bir kere su dökülünce çıkmaya mecbur kalacağımızı anlattım ve diğer ikisine söylediklerimi ona da söyledim. Hemen kabul etti.

Ben bugün çıkacağım, işte bineğim dedim. Ye’cüc’de buluşmak üzere sözleştik. Eğer o önce gelirse beni bekleyecekti. Ben önce gelirsem onu bekleyecektim.. Seher vakti yola çıktım ve şafak sökmeden Ye’cüc’de buluştuk. Kuşluk vakti yola çıktık ve Hide’te vardık. Orada Amr bin As’la karşılaştık.

“Hoş geldiniz,” dedi.

“Hoş bulduk,” dedik.

“Nereye gidiyorsunuz,” dedi. Biz de:

“Sen ne için yola çıktın” dedik. Aynı suali o da bize sordu. Biz de: “İslâm’a girmek ve Muhammed’e tabi olmak için” dedik.

“Beni de getiren budur” dedi. Hep beraber yola koyulduk ve Medine’ye geldik. Develerimizi çökerttik. Allah’ın Rasûlü’ne haber verdiler. Çok sevindi. En güzel elbisemi giydim ve Allah’ın Rasûlü’ne doğru yöneldim. O sırada kardeşim geldi ve:

“Çabuk ol. Allah’ın Rasûlü senin gelişini haber aldı ve sevindi sizi bekliyor” dedi. Süratli yürümeye başladık. Allah’ın Rasûlü”nün huzuruna girdim. Bana tebessüm ediyordu. Önünde durdum ve selam verdim. Güleç yüzle selamımı aldı. Şehadet getirdim.

Gel dedi. Ve şöyle devam etti: “Seni hidayete erdiren Allah’a hamdolsun. Sen akıllı birisin. Allah’ın sana hayırlı işler yaptırmasını temenni ediyor.”

Ey Allah’ın Rasûlü dedim. Ben sana karşı yaptığım bütün savaşlarda Hakka karşı olduğumu biliyordum. Bunun için Allah’a onları affetmesi için dua et dedim. 

Allah’ın Rasûlü:İ”İslâm kendinden önce yapılanların hesabını sormaz” dedi. 

Ey Allah’ın Rasulü bu şekilde dua et dedim. O zaman Allah’ın Rasûlü: “Allahım! Senin yolundan çevirmek için şimdiye kadar yaptığı hatalarını bağışla” dedi. 

Sonra Osman ve Amr, Allah’ın Rasûlü’nün yanına gidip biat ettiler. Bizim bu gidişimiz Hicretin 8. yılı Safer ayında oldu. Allah’a yemin olsun ki, Allah’ın Rasûlü önemli işlerde beni ashabının hiç birinden ayırmıyordu. (13)

Merhum Ali Himmet Berki Halid bin Velid’in Müslüman olması dolayısı ile şunları yazar:

“Bu değerli kumandan, artık şirk ordusunu sevk-ü idare etmeyecek, kılıcını hakkı müdafaa uğrunda kullanacaktı. Allah’ın kumandan olarak yarattığı bu harikulâde adam, bütün askeri meharet ve dehasını İslâm’ın müdafaası ve hakkın ı’lâsı uğrunda sarf edecek, saldırganların ordularını bozup perişan edecek, mürtedleri tepeleyecek, ülkeler fethedecekti. Az sonra Mute Harbi’nde Müslümanları onun nasıl kurtardığını göreceğiz. Hazreti Peygamber ona: Seyfullah= Allah kılıcı ünvanını verecektir. Birkaç ay sonra Mekke’yi fethederken ordulardan birinin başında o bulunacaktır. Bütün bunlar İslâmiyet için bir kazançtı Halid’in Müslüman olmasıyla Müslümanlar çok şey kazandılar.”(14 )

_______________

(1) Yeni Rehber Aansiklopedisi, 8/250, 1993, İst. Yusuf Kandehlevî, Hadislerle Müslümanlık, 1/160, Divan yayını 1974, İst, Ali Himmet Berki, Hatemül Enbiya, 81, Dib yayını, 9. cu baskı, Ank. 

(2) İslâm Ansiklopedisi, 15/289, Diyanet Vakfı yayını, Asrı Saadet, 2/377, Şamil yayınevi, 1983, İst. 

(3) İbni Kesir: 4/127

(4) Hatemül Enbiya:100

(5) Ahmed Cevdet Paşa, Kısas-ı Enbiya 1/98, M. E. Bakanlığı yayını, 1972, İst 

(6) İslâm Ansiklopedisi, 15/289 

(7) Buharı Tecrid, 8/397, 10/197, 10/190, Tehzibu Siyreti İbni Hişam, 159, 1977, Kuveyt. 

(8) İslâm Ansiklopedisi:15/289, Hatemül Enbiya, 303

(9) Ashab Sûresi: 2/377

(10) İbn-i Kesir:1/548

(11) Ömer Nasuhi Bilmen;Büyük İslâm İlmihali, 239, Milli Gazete yayını, 2003, İst, Yusuf Kerimoğlu, Emanet ve Ehliyet:1/293, Misak yayını, 2013)

(12) İslâm Ansiklopedisi:15/289, İbni Hişam, 222

(13) Kenzul Ummal 7/30 dan, Hadislerle Müslümanlık:1/160. (Yeni Rehber Ansk, 8/250, Şemsettin Sami, Kamus-ul A’lam, 3/2016, 1308, İst. 

(14) Hatemül Enbiya, 345

 

 

 

 

 

 

 





    Y O R U M L A R
 
İlk yorumu eklemek için tıklayınız.
 
 
Yorum Ekle