Misak Yayınları

TESLİS Üçlü Tanrı İnancı
YAZI BOYUTU :

N. Mehmet SOLMAZ

 

Küçük Boy,
Şamua iç kağıt,
244 Sayfa
18,75 ₺

ISBN 978-975-7719-59-5

SATINAL

AB ülkeleri temsilcilerinden oluşan Konvansiyon; bir buçuk yıl süren bir çalışma sonunda, "AB Anayasası" taslağını hazırlamış ve bu taslak 20 Haziran 2003 tarihinde Selanik’te imzalanmıştır. Gerek Konvansiyon çalışmaları sırasında, gerekse daha sonraki süreçte AB Anayasası’nda Hristiyanlığa atıfta bulunması, başta Vatikan ve bazı AB üyesi ülkeler tarafından ısrarla istenmiştir

Gerek Türkiye’de, gerek yurt dışında yaşayan müslümanlar, yoğun misyonerlik faaliyetleriyle karışlaşmaktadırlar. Son yıllarda "Dinlerarası Diyalog" gerekçesiyle veya "İbrahimi Dinler" sloganıyla, tedavisi kolay olmayan itikadi hastalıklar yayılmaktadır. Hesap gününe hazırlanan müslümanların, içinde bulundukları hali iyi tahlil etmeleri ve misyonerlerin kuracakları tuzaklara karşı hazırlıklı olmaları gerekir. Bu eser, Teslis (üçlü tanrı) inancının mahiyetini, değişik açılardan tahlil eden bir eserdir. Hayırlara vesile olmasını dileriz.


Kitabın ücretini (18,75 ₺) en yakınınızdaki PTT’den posta çekiyle
Misak’ın 499943 no’lu hesabına yatırdığınızda en kısa zamanda adresinize gönderilecektir.


Takdim

 

KUR’ÂN-I KERİM’de gönderilen bütün peygamberler ve onların ümmetleri hakkında; Allah’ın sünnetlerinin bulunduğu ve bu sünnetlerin önceden takdir edildiği haber verilmiştir. Hz. Âdem (as) ile Hz. Havva’nın yeryüzüne indirildiği gün, şu ilâhi taahhüdün yapıldığı nassla sabittir: “Beraberce oradan inin. Sonra size benden bir ‘Hüdâ’ gelir de, kim benim hüdâ’ma tabi olursa, artık onlara hiçbir korku yoktur. Onlar mahzun olacak değildirler.” (el Bakara: 38) Yeryüzünün halifesi olan insanoğlunun, kendi hür iradesini kullanması ve şu iki yoldan birini tercih etmesi mümkündür. Birincisi: Allahü Teâlâ’ya (cc) iman etmek ve hayatını İslâm’a göre düzenlemektir. Bu tercih, ruhlar âleminde gerçekleşen manevi mukavelenin tabii bir sonucudur. İkincisi: Hevâsına tabi olmak, şahsi kanaatlerine ve nefsinin arzularına göre yaşamaktır. Bu tercihi yapan kimselere gayr-i müslim denilir.

İnsanların şahsi kanaatlerine dayanan dünya görüşlerinin ve inançlarının ortak vasfı, kupkuru zan (nıhle) hükmünde olmasıdır. Kur’ân-ı Kerim’de Hz. Yusuf (as)’un kıssası beyan edilirken, bütün insanlığa şu hatırlatma yapılmıştır: “Sizin Allah’ı bırakıp da taptıklarınız, kendilerinizin ve atalarınızın takmış olduğu isimlerden başkası değildir. Allah bunlara hiçbir sultan (hüccet-delil) indirmemiştir. Hâkimiyet (Hüküm koymak) sadece Allah’a mahsustur. Allah kendisinden gayrısına ibâdet etmemenizi emretmiştir. Hak din işte budur. Fakat insanların çoğu bilmezler.” (Yusuf: 40)

İnsanlık tarihinde, zamana ve şartlara göre değişmeyen sünnetullah şudur: Allahü Teâlâ (cc) her kavme; önce kendi içlerinden, kendi dilleriyle konuşan bir rasûl veya nebi göndermiş, daha sonra kendilerine hakkı veya batılı tercih etme mesûliyetini yüklemiştir. Peygamber gönderilmesinin hikmeti; insanların sırat-ı müstakiym üzerinde yürümelerine, akıllarını kullanmalarına, şeytanın güzel gösterdiği şeylerden sakınmalarına ve hevâlarına tabi olmaktan kaçınmalarına yardıma olmaktır. Rasûl-i Ekrem (sav) nübüvvetin önemini veciz bir teşbihle beyan etmiştir: “Benimle insanların misali, bir ateş yakan kimse gibidir. Ateş etrafını aydınlattığı zaman, orada bulunan küçük kelebekler ateşe doğru uçmaya (içine düşmeye) başlarlar. O kimse, bu kelebekleri ateşe düşmekten korumaya gayret eder. Bazı insanlar ateşe doğru koşarken, ben onları bellerinden yakalayıp, ateşten kurtarmaya çalışıyorum.”

Aralarında herhangi bir ayırım yapmadan bütün peygamberlere iman etmek farzdır. Bazı peygamberlerin sadece kavimlerine, bazılarının da bütün insanlığa gönderilmiş olmaları, tebliğ ettikleri hakikatlerin keyfiyetini değiştirmez. Çünkü peygamberlerin tamamı insanlara “Allah’a ibâdet etmelerini ve tağuta kulluktan kaçınmalarını” tebliğ etmişlerdir. (en Nahl: 36)

Kur’ân-ı Kerim’de hidayet ve dalâletin açıklandığı, bunlardan birisini tercih etmenin insanların hür vicdanlarına bırakıldığı malûmdur. Bunun delili şu ayet-i kerimedir: “Rabbin dikseydi, yeryüzünde bulunanların hepsi iman ederdi. Şimdi sen mü’min olmaları için insanları zorlayıp duracak mısın?” (Yunus: 99) Ayrıca Kâfirûn Sûresi’nde Rasûl-i Ekrem’e (sav) hitaben “Sizin dininiz size, benim dinim bana” demesi emredilmiştir. Muhakkak ki iman, bir gönül (kalb) işidir. Zorla insanların kalblerine girmek mümkün değildir. Eğer dinde zorlama caiz olsaydı, Allah’ın (cc) insanları herhangi bir inanca mecbur ettiği ileri sürülebilirdi. Mecburiyet söz konusu olunca da, sevabın ve cezanın anlamı kalmazdı. Kur’ân-ı Kerim’de mealen; “Dinde zorlama (ikrah) yoktur. Hakikat iman ile küfür apaçık meydana çıkmıştır. Artık kim tağutu tanımayıp da Allah’a iman ederse, o muhakkak kopması mümkün olmayan en sağlam kulpa yapışmıştır. Allah hakkı ile işitici ve her şeyi kemali ile bilicidir” (el Bakara: 256) hükmünün beyan buyurulduğu malûmdur. Bir kimseyi tehdit etmek suretiyle; razı olmadığı bir sözü söylemeye veya haksız yere bir işi yapmaya zorlamaya ikrah denilir. Bu ayette geçen “dinden” maksad, imandır. Nüzul sebebini ve hikmetini dikkate alan bazı müfessirler; insanların inanç hürriyetinin, kendi hür iradeleriyle sınırlı olduğu hususunda ittifak etmişlerdir. Başta İmam-ı Şafii olmak üzere, bazı âlimler, “Bu âyet, ancak kitap ehlinden olan kimselerin Müslüman olmaya zorlanamayacağının delilidir” görüşünü ileri sürmüşlerdir. Bazılarına göre de âyet önce bütün insanlara şamil olmak üzere inmiş, sonra kıtal âyetiyle müşriklerle olan ilişkisi neshedilmiştir. Zira onlar hakkında, “Fitneden eser kalmayıncaya ve din tamamen Allah’ın oluncaya kadar onlarla savaş” (el-Enfâl: 39) emri verilmiştir. Arap kavminden olan müşriklere karşı uygulanan siyaseti, savaş hukukuyla izah eden âlimler; Rasûl-i Ekrem (sav)’in, “Onlarla ‘Lâ ilahe illallah’ (Allah’tan başka ilâh yoktur) demelerine kadar savaşmam emredildi. Bunu söyledikleri zaman kanlarını ve mallarını benden korumuş olurlar.” Hadisini, delil olarak ileri sürmüşlerdir. Bu iki ayet arasında umum-husus münasebetinin bulunduğunu ileri süren âlimlere göre; dinde zorlamanın olmaması, fitne ve fesadın bulunmamasına bağlıdır. Dolayısıyla “dinde zorlamanın bulunmadığını” beyan eden ayet ile “Yeryüzünde fitneden eser kalmayıncaya kadar cihadı emreden” âyet arasında bir tenakuz yoktur.

İslâm’da cihad, Müslümanların din ve dünya işlerini düzenli olarak yürütebilmelerini sağlamak, onları fitneden ve fesaddan korumak için meşru kılınmıştır. İmam-ı Serahsi, “Cihaddan maksad, mü’minlerin emniyet içinde bulunmalarını, din ve dünya işlerini yürütebilme imkânına kavuşmalarını sağlamaktır” diyerek bu inceliğe işaret etmiştir. Dolayısıyla cihadın sebebi küfür değil, küfrün sebep olduğu fitne ve fesattır.

İnanılması Zaruri Hükümlerin Tesbiti

İslâm âlimlerine göre, bir şeyin iman esası olabilmesi için Kur’ân-ı Kerîm’de veya mütevâtir sünnette hükmünün bulunması zaruridir. Allah’a meleklerine, kitaplarına peygamberlerine ahiret gününe, kadere, hayır ve şerrin Allah’tan olduğuna iman etmenin farz olduğu malûmdur. Hz. Ali (ra)’den rivayet edilen Hadis-i şerif’te, imanın olmazsa olmaz şartları şöyle ifade edilmiştir: “Kişi şu dört şeye inanmadığı müddetçe mü’min olamaz: Allahü Teâlâ’dan (cc) başka ilâh olmadığına, Benim O’nun kulu, aynı zamanda Rasûlü olduğuma ve bütün insanlara hakla gönderilmiş bulunduğuma şehadet etmek, ölüme ve (ölümden sonra) tekrar diriltileceğine inanmak, Kadere iman etmek.” İnanılması zaruri olan hükümlerden birisini inkâr eden kimselere “kâfir” denilir. Kâfir, arapça olan “Ke-fe-re” fiilinin ism-i failidir. İnanılması zaruri olan hükümleri kalben tasdik etmediği halde, diliyle Müslüman olduğunu söyleyen kimseye “münafık”, Müslüman olduktan sonra dinden dönene “mürted” vasfı verilir. İki ve daha çok ilâh olduğunu söyleyen, Allahü Teâlâ’ya (cc) başkasını ortak koşan kimseye “müşrik”, muharref kitaplara inanan kimselere (Yahudi, Hıristiyan vs) “ehl-i kitap” denilir. Bazı âlimler; dünyevî hükümlerdeki farklılığı dikkate almış ve küfrü şöyle tarif etmişlerdir: “Kişiyi, devlet başkanlığı (hilâfet), hâkimlik, şahitlik, ganimetlerden yararlanma, cenaze namazının kılınması, Müslüman mezarlığına gömülmesi gibi, Müslümanlara mahsus hallerden mahrum bırakan bir hükme küfür denilir”

Kur’ân-ı Kerîm’de; ehl-i kitap vasfına haiz olan kimselerin, inanılması zaruri olan hükümleri hafife aldıkları ve fuzuli iddiaları sebebiyle küfre düştükleri haber verilmiştir:

“Şüphesiz ki; ‘Allah ancak Meryemoğlu İsâ Mesih’tir’, diyenler kâfir olmuşlardır. Ey Muhammed! De ki: Allah, Meryemoğlu İsâ Mesih’i, anasını ve bütün yeryüzündekileri helak etmek istese, O’na kim engel olabilir? Göklerin, yerin ve ikisi arasındakilerin mülkiyeti yalnız Allah’a aittir. O, dilediğini yaratır. Allah her şeye kadirdir.” (el Mâide: 17)

“Şüphesiz, Meryemoğlu Mesih (İsâ), Allah’ın kendisidir” diyenler kâfir olmuşlardır. Hâlbuki bizzat Mesih şöyle demiştir: “Ey İsrailoğulları, benim de Rabbim, sizin de Rabbiniz olan Allah’a kulluk edin. Çünkü kim Allah’a eş koşarsa, şüphesiz Allah ona cenneti haram kılar.” (el Mâide: 72)

“Allah şüphesiz, ‘üçün (üç Tanrının) biridir’ diyenler kâfir olmuştur. Halbuki bir tek ilâhtan başka hiç bir ilâh yoktur.” (el Mâide: 73)

Yahudilerin ve Hıristiyanların ilâh inancının, münkirleri ve müşrikleri taklitten ibaret olduğu da haber verilmiştir: “Yahudiler; ‘Uzeyr Allah’ın oğludur’ dediler. Hıristiyanlar da; ‘Mesih (İsâ) Allah’ın oğludur’ dediler. Bu, onların ağızlarıyla geveledikleri sözler olup, güya bununla, daha önce yaşayan inkârcıların sözlerini taklit ediyorlar.“ (Tevbe: 30) Bu âyetlerde, Allâhü Teâlâ (cc) hakkında küfrü gerektiren iddialar belirtilmiştir. Buna göre; Allah’ı inkâr etmek, O’na şirk koşmak, Allah’ın oğlu olduğuna inanmak, O’nun sıfatlarından birini bilerek inkâr etmek, kişiyi küfre düşürür.

İnanılması zaruri olan hükümler (iman esasları) bir bütündür. Herhangi birisini inkâr etmekle, tamamını inkâr etmek arasında fark yoktur. Allahü Teâlâ (cc) ile Rasûlü’nün (sav) arasını ayıran kimselerin Müslüman vasfını muhafaza etmeleri mümkün değildir. Kur’ân-ı Kerim’de: “Allah’ı ve peygamberini inkâr ederek kâfir olan, biz bir kısmına inanırız bir kısmına inanmayız diyerek Allah ile Rasûlü’nün arasını ayırmaya kalkışan ve böylece imanla küfür arasında bir yol tutmaya çalışan kimseler, gerçek kâfirlerin ta kendileridir. Biz o kâfirlere alçaltıcı bir azap hazırlamışızdır” (en Nisâ: 150-151) hükmü beyan buyurulmuştur. Allahü Teâlâ bu âyetlerle, kendisini ve peygamberlerini inkâr eden Yahudi ve Hıristiyanları tehdit etmektedir. Çünkü onlar; Allah’ın gönderdiği peygamberlere iman konusunda, farklı bir tutum içindedirler. Bazı peygamberlere inanırken, bazılarını da reddetme cürmünü işlemişlerdir. Bu sırf atalarını bu inanç üzere bulmaktan veya hevâlarına dayanan kanaatlerinden ibarettir. Bunun sonucu olarak yahudiler; Hz. İsâ (as)’ya ve Hz. Muhammed’e (sav) iman etmemişlerdir. Hıristiyanlar da Hz. İsâ (as)’dan sonra gelen Rasûl-i Ekrem’i (sav) kabul etmeyerek, aynı cürmü işlemişlerdir. Hâlbuki bütün peygamberlere iman edilmesi zaruridir. Bir kimsenin Müslüman olabilmesi için; Allahü Teâlâ’nın (cc) gönderdiği (Kur’ân’da ismi zikredilen veya edilmeyen) bütün peygamberlere iman etmesi farzdır. Hz. Davud (as), Hz. Musa (as) ve Hz. İsâ (as) gibi peygamberlere ve onlara verilen ilâhî kitapların bozulmamış asıllarının vahiy mahsulü olduğuna iman etmek, mü’min vasfını elde edebilmenin zaruri rüknüdür. İslâm inancı evrensel bir keyfiyete haizdir. Çünkü Yahudi ve Hıristiyan şeriatının bozulmamış (orijinal) şeklini de temsil etmektedir.

Kur’ân-ı Kerim’de; İncil ve Tevrat’ta sonradan yapılan değişiklikler ve bu dinlere sokulan hurafe ve inanç bozuklukları haber verilmiştir: “Şüphesiz; ‘Meryem oğlu Mesih gerçekten Allah’ın kendisidir’ diyenler kâfir olmuşlardır. Hâlbuki Mesih (İsâ) şöyle demişti: ‘Ey İsrailoğulları, benim ve sizin Rabbiniz olan Allahü Teâlâ’ya ibâdet edin. Kim ki, Allah’a eş koşarsa, hiç şüphesiz Allah ona cenneti haram kılmıştır. Onun varacağı yer ise ateştir. Zulmedenlerin de onları ateşten kurtaracak hiçbir yardımcıları yoktur.” (el Mâide: 72)

Son yıllarda bütün dünyada; dini idealleri savunan sivil toplum örgütlerinin, ülkelerin siyasi atmosferini etkileyebilecek potansiyele sahip oldukları görülmektedir. Aynı münzel kitaba inanan insanların biraraya gelmeleri, inançlarına siyasi ve içtimâi zeminlerde meşruiyet kazandırmaları, hatta bu alanları tanzim etmeye çalışmaları, inanç sistemlerinin zaruri bir sonucudur. ABD’de ve Avrupa Birliği ülkelerinde faaliyet gösteren sivil toplum örgütlerinin büyük bir bölümü, mutlaka bir Kilise’ye bağlıdır. Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne (AB) üye olmak için çıkardığı “Uyum Kanunları”, misyonerlik faaliyetlerinin hızlanmasına sebep olmuştur. Avrupa Birliği’nin temel antlaşma metinlerine ve hukuk müktesebatına bakıldığı zaman, Birliğin “bütün dinlere eşit mesafede durmayı taahhüd ettiği, insanlar arasında düşmanlığa sebep olabilecek, etnik ve dini temele dayanan ayrımcılığı yasakladığı” ileri sürülebilir. Ancak kâğıt üzerindeki hükümlerle, yaşanan gerçekler birbirinden farklıdır. Çünkü Kiliselerin; gerek AB’nin oluşum sürecinde, gerek Avrupa Anayasası’nın şekillenmesi esnasında önemli rol oynadıkları bilinmektedir. Protestanların kurduğu Avrupa Kiliseler Konferansı Kilise ve Toplum Komisyonu (KEK) veya Katoliklerin kurduğu Avrupa Topluluğu Bişoplar Komisyonu (COMECE) gibi kuruluşlar, misyonerlik faaliyetlerinin düzenli olarak yapılmasını sağlamaktadırlar.

AB ülkeleri temsilcilerinden oluşan Konvansiyon; bir buçuk yıl süren bir çalışma sonunda, “AB Anayasası” taslağını hazırlamış ve bu taslak 20 Haziran 2003 tarihinde Selanik’te imzalanmıştır. Gerek Konvansiyon çalışmaları sırasında, gerekse daha sonraki süreçte AB Anayasası’nda Hıristiyanlığa atıfta bulunması, başta Vatikan ve bazı AB üyesi ülkeler tarafından ısrarla istenmiştir. Önümüzdeki yıllarda da gerek Türkiye’de, gerek yurt dışında yaşayan Müslümanlar, yoğun bir misyonerlik faaliyetiyle karşılaşacaklardır. Son yıllarda “Dinlerarası Diyalog” gerekçesiyle veya “İbrahimi Dinler” sloganıyla, tedavisi kolay olmayan itikadi hastalıklar yayılmaktadır. Hesap gününe hazırlanan Müslümanların, içinde bulundukları hali iyi tahlil etmeleri ve misyonerlerin kuracakları tuzaklara karşı hazırlıklı olmaları gerekir. Bu eser, teslis (üçlü Tanrı) inancının mahiyetini, değişik açılardan tahlil eden bir çalışmanın ürünüdür. Hayırlara vesile olmasını dileriz.

MİSAK YAYINLARI

 


 

Bu Kitap

 

Değerli büyüğümüz emekli vaiz N. Mehmet SOLMAZ Hocamızın yazdığı “TESLİS - Üçlü Tanrı İnancı” isimli kitabını büyük bir dikkatle okudum ve gerçekten çok yararlandım.

Özellikle, Hıristiyan misyonerlerinin cirit attığı, dinler arası diyalog çalışmalarının sür’at kazandığı, büyük şehirlerde kiliselerin açıldığı günümüzde böyle bir kitabın neşredilmesi, milletimiz için büyük bir kazançtır.

N. Mehmet SOLMAZ Hocamız Kur’an-ı Kerim ve Kitab-ı Mukaddes dahil olmak üzere 40’a yakın kaynağı dikkatlice incelemiş ve bozulmuş bulunan Hıristiyanlığın bugünkü durumunu gayet isabetli bir şekilde ortaya koymuştur.

Bu eserden anlıyoruz ki: Bugünkü Hristiyanlar, Hz. İsâ’ya da gereken saygıyı göstermiyorlar. Bunların ortaya attığı kuralların hiç bir dinle uzaktan yakından alakası olamaz.

Bu kitaptan, Hıristiyanların yanlış inanç ve davranışlarını öğrendiğimiz gibi; bu yanlışlıklara katlanamayarak Müslüman olan Hıristiyan din adamlarının ve aydınlarının bulunduğunu da öğreniyoruz.

Ayrıca, tarihte yapılan Hıristiyan-Müslüman mücadelesinde İslam alimlerinin ortaya koyduğu delillerle İslam’ın üstünlüğünü nasıl anlattıklarını da bu kitaptan öğreniyoruz.

Bu değerli eseri bütün Müslümanların, özellikle meslektaşlarımızın okumaları gerektiğine inanıyor ve bu kıymetli kitabı herkese tavsiye ediyorum.

Ayrıca, böyle önemli bir eseri bizlere kazandırdığı için Misak Yayınları’na ve özellikle değerli kardeşim Hüsnü AKTAŞ Beyefendiye teşekkürlerimi sunuyorum.

İsmail KARAKAYA

Ankara vaizi, Hakses Aylık Dergi, Temmuz 2005, Sayı: 487

 

 

 

İÇİNDEKİLER

1.BÖLÜM

Teslis Nedir? 17 

Baba Tanrı 20

Oğul Tanrı 21 

Kutsal Ruh Tanrı 21 

Teslis’in Oluşumu ve Tarihi gelişimi 25 

Teslis’e Dayanak Arayışları 33 

İncillerin Teslise Dayanakları Açık ve Net midir? 35 

1- İsâ (as)’ya Tanrının Oğlu Denilmesi 38 

2- İsâ (as)’ya Tanrı Denilmesinin Sebebi: “Ben ve Baba Biriz” 43 

3- İsâ (as)’ya Tanrı Denilmesinin Sebebi: “Beni Görmüş Olan Babayı Görmüş Olur” 44

4-” İsâ (as)’nın Yukarıdan Olması” Tanrı Olmasının Sebebi imiş 45

5- İsâ (as)’ya Tanrı Denilmesinin Sebebi Hz. İsâ (as)’nın Kelâm Olması imiş 48

6- İsâ (as)’ya Secde Etmeleri, İsâ’nın Tanrı Olmasının Sebebi imiş 50

7-Baba, Oğul, Kutsal Ruh Sıralaması İsâ’nın Tanrı Olmasının Delili ve Sebebi imiş 52

8- İsâ (as)’nın Yargıçlık Yapması, Tanrı Olmasının Delili imiş 53

9- İsâ (as)’nın Babasız Doğması Onun Tanrı Oluşunun Delili imiş 57

10- İsâ (as)’nın Yaptıkları, Tanrı Olmasının Delili imiş 62

Mucize 64

İncillerde, Hz. İsâ (as)’nın Tanrı Olmadığının Delilleri 67

1-Allah Birdir 68

2- İsâ (as) Tanrı Değil, Gönderilen Bir Adamdır 69

3- İsâ (as) Tanrı Değil, Tanrının Sözlerini Duyurandır 69

4- İsâ (as) Tanrı Değil, Allah’ın Emrine Uyandır 70

5- İsâ (as) Tanrı Değil, Allah’ın Emirlerini Tutan ve Bu Konuda İnsanlara Örnek Olandır 71

6- İsâ (as) Tanrı Değil, Sahip Olduğu Her Şey Allah Tarafından Kendisine Verilen Bir insandır 71

7-İyi Olan Sadece Allah’tır 72

8-Hz. İsâ (as) Tanrı Değil, Elinde Gücü Olmayan Bir İnsandır 73

9- İsâ (as) Tanrı Değil, Kıyamet Günü ve Saatini Bilmeyen Bir İnsandır 73

10- İsâ (as) Tanrı Değil, Allah’a Şükreden Bir Kuldur 74

11- İsâ (as) Tanrı Değil Dua Eden Bir Kuldur 74

12-İncillerin Bildirdiği İsâ (as) Tanrı Değil, Allah’a İsyan Eden Biridir 75

13- İsâ (as) Tanrı Değil, Peygamberdir 77

Kutsal Ruhun Tanrılığı Meselesi 78

Teslis İnancını Kabul Etmeyen Hıristiyan Düşünürler 82

Michael Servetus 82

Francis David 84

Lelio Francesco Maria Sozini 85

Fausta Paolo Sozini 85

John Biddle 86

Theophilus Lindsey 87

Joseph Priestly 88

William Ellery Channing 89

Teslis İnancı Hakkında Bazı İslâm Bilginlerinin Görüşü 91

Rahmetullah Efendi 91

Takıyyedin ibni Teymiye 96

Abdulahad Davud 100

Abdullah Tercüman 102

İmam Fahreddini Razi 104

2. BÖLÜM

İSLÂM’DA ALLAH İNANCI 105

Peygamber 105

Hz. Muhammed (sav) 106

Güvenilir Muhammed (sav) 107

Hira'ya Doğru 108

İlk Emir: Oku! 108

Allah seni Hiçbir Zaman Utandırmaz 109

Şimdiye Kadar Sen de Doğruluktan Başka Bir Şeye Rastlamadık 110

Peygamberi Öldüreceklerdi 112

Yeni Bir Devlet 113

Müşrik Kini 113

Savaşlardan Sonra 113

Kâbe’de Ezan 113

Vedâ Hutbesi 114

İnsan Hakları Beyannamesi 117

Kur’ân-ı Kerim 119

1- Kur’ân Kelâmullahtır 121

2- Kur’ân Bir Mucizedir 121

Utbe bin Rabia 122

3- Kur’ân Hak’tan Hak İle Gelmiştir 125

4-Kur’ân Doğruluk Rehberidir 127

5- Kur’ân Bütün Dinî Esasları, İnsanî Özellikleri İçerisinde Bulundurur 127

6- Kur’ân Doğru ve Hak İnancı Bildirir 128

7- Kur’ân Kulun Yaptığından Sorumlu Olduğunu Bildirir 128

8- Kur’ân İnsanlar Arasında Ayırımı Yasaklar 129

9-Kur’ân Hayır Kaynağıdır 129

Allah 130

Tevhid 133

Şirk-Müşrik 137

Mülhid 137

Şirk İnancı 138

Şirk ve Yalan 138

Şirk ve Zulüm 139

Şirk Bir Pisliktir 140

Allah’tan Başka Bir ilah mı Var? 141

Allah’tan Başka İlahlar Olsaydı, Ne Olurdu? 145

3. BÖLÜM

İSLAM İNANCINA GÖRE HIRİSTİYANLIK 147

Şirk İnancı ve Hıristiyanlık 147

1- Baba Oğul Kutsal Ruh Üçlüsü 147

2- Dua ve Tapınma 150

3- Günah Çıkartma 153

4- Papaz ve Hahamların Dinde Hüküm Koymaları 157

5- Yahudilerin ve Hıristiyanların Allah’ın Sevgilisiyiz demeleri 161

6-Hıristiyanların İsâ (as)’ya Tanrının Oğlu Demeleri 163

7-Allah’ın Koyduğu Sınırı Aşmaları 165

8-Necran Hıristiyan Heyeti 166

9- Allah Hiçbir Şeye, Çocuğa Muhtaç Değildir 172

Hz. İsâ (as) Sadece Meryem’in Oğludur 178

Mesih İsâ, Allah’ın Peygamberidir 182

Hz. İsâ Peygamberlik Vazifesini Yapmıştır 184

Hz. İsâ’nın Müjdesi 188

4. BÖLÜM

ALINTILAR 195

Ne Karıştırmalı, Ne Ayırmalı 197

Hem Üçtür, Hem Birdir; Ne Üçtür, Ne Birdir 207

Tefsir-i Kebir Sahibi Razî’nin Bir Hıristiyan Bilgin ile Münakaşası 212

Meryem Oğlu 216

Teslis Gizemi 218

Miraç ve Papaz 219

Yaşamak İstese Neyi Yaşayacak? 220

Neden Müslüman Oldum? 222

İsâ Dini Nasıl Putperestliğe Dönüştü? 223

Allah Birdir 229

Hak Tektir, Hakk’ın Dışında Sadece Sapıklık Vardır 230

Putlara Tapıyorlardı 234

Cinleri Allah’a Ortak Kabul Ediyorlardı 234

Meleklere Allah’ın Kızları Diyorlardı 235

Kız Çocuklarını Hor Görürlerdi 235

KAYNAKLAR 237

DİZİN 238

 

 





    Y O R U M L A R
 
İlk yorumu eklemek için tıklayınız.
 
 
Yorum Ekle